home



«Не хачу быць неўраўнаважанай настаўніцай з сумнеўным асабістым жыццём»
Аддзел інфармацыі Barysau.by, паводле Дзмітрыя Корсака, people.onliner.by

Барысаўчанка Ева Гілевіч – рэпетытар па ангельскай і беларускай мове цэнтра «100 балаў». Скончыла МДЛУ, валанцёр на курсах беларускай мовы «Мова нанова». Ева разважае на people.onliner.by на тэму, чаму не захацела працаваць у школе.

«Не сакрэт, што адпрацаваўшыя па размеркаванні маладыя спецыялісты ў пераважнай большасці бягуць без аглядкі – як любыя адэкватныя істоты з карабля, які тоне. Што ж, не яны прыдумалі сістэму «павінна быць корачка» і «абы паступіць». Як вынік – ужо некалькі пакаленняў з’яўляюцца закладнікамі гэтай сацыяльнай сістэмы, якая не забывае даваць свой сумны плён у выглядзе складаных вучняў, нікуды не вартых выкладчыкаў і агульнай нянавісці да працэсу навучання.

Але вернемся да перажытага вопыту і па кроках апішам адценні тых самых двух гадоў да ўцёкаў, не пераходзячы на асобы, але і не выпускаючы дэталяў усяго каларыту зборнага вобразу маладога спецыяліста.

«Далёкая» перспектыва – размеркаванне ў самыя нетры радзімы. Яна няўмольна пагражала нават прывілеяванай касце выпускнікоў з мінскай прапіскай. Таму абсалютна ўсе пяцікурснікі, падганяемыя лёгкай формай параноі, ліхаманкава шукалі сабе працоўнае месца на бліжэйшыя два гады, каб крый божа няўмольная камісія не зрабіла гэта за іх. І пасля тая самая глыбінка непрыкметна не пакінула ў сваёй дрыгве да самай пенсіі. Таму нехта «прачэсваў» сталіцу, нехта ўспамінаў пра магчымыя варыянты ў родным горадзе – увогуле, на месцы не сядзеў ніхто. Я не была выключэннем. Абдумаўшы сітуацыю, было прынята рашэнне шукаць адпрацоўку ў Мінску, таму што там было дзе жыць за невялікія грошы, а таксама мелася на той момант падпрацоўка, каб на арэнду гэтага самага жылля зарабіць.

Такім чынам, тут мы кранаемся наступных адценняў жыцця маладога спецыяліста – жыллё і грошы. Прычым абодва шчыльна ўзаемазалежныя, не кажучы ўжо пра залежнасць ад іх былога студэнта, якi ўварваўся ў дарослае жыццё. Па гэтай прычыне многія вяртаюцца ў свае родныя гарады на адпрацоўку, бо пры заробку, роўнай цане на арэнду закутка, ружовыя акуляры трэскаюцца адразу і незваротна. Але толькі не ў чыноўнікаў, якія і па сёння б’юць у грудзі, абяцаючы забяспечыць жыллём юных спецыялістаў. Па факце гэта прадпісанне на месцах працуе сумнеўна: як размяркоўвалі месцы ў інтэрнаце, мне да гэтага часу незразумела. Зрэшты, перспектыва ўвесь час быць на «сацыяльным кручку» мяне ні разу не цікавіла. Таму прыйшлося спраўляцца сваімі сіламі – працуючы 6 дзён на тыдзень па 12 гадзін у суткі.

Апошняе задае чарговае адценне жыцця вымушанага маладога спецыяліста – працагалізм. І тут я прывяду гэта паняцце зусім не ў пазітыўным значэнні. Большасць размеркаваных пасля заканчэння ВНУ вымушаныя проста араць, каб, зарабляючы капейкі на месцы адпрацоўкі, хоць неяк выжыць гэтыя два гады. Таму пасля асноўнага працоўнага дня ў большасці маладых настаўнікаў пачынаецца дадатковы – вячэрняя змена, так бы мовіць. Такім чынам, карціна дня жыцця ў рэжыме «праца-абед-праца-сон» рабіла з мяне Рабінзона Круза, з дзікай радасцю вядучага адлік гэтых самых дзён у каляндарыку, падораным на 1 верасня. Важкім аргументам адпрацаваць і пакончыць з такім рытмам жыцця назаўсёды стаў і штодзённы малюнак выкладчыцкага складу, які складаўся з не зусім ўраўнаважаных дам з сумнеўна шчаслівым асабістым жыццём, на якое папросту не хапае часу. Адпаведна, адценне «настаўніцы» палохаў нямала.

Варта тут жа згадаць пра тое, што, нягледзячы на значны аб’ём працы выкладчыка школы, большую яго частку займае чыстая бюракратыя: запаўненне кучы дакументаў, напісанне не меншага аб’ёму паперак і справаздач, планы, характарыстыкі, асабістыя карткі, дадзеныя за ўсенавуч. Сюды ж плюсуем функцыі класных кіраўнікоў: штодзённая кармленне, бацькоўскія сходы (і пратаколы па iх), класныя гадзіны, запаўненне журналаў, правядзенне мерапрыемстваў, сістэматызацыя звестак пра вучняў на лета. Ну і каб было весялей пры такім наборы, памятаем, што кожны малады і не вельмі малады школьны настаўнік – гэта яшчэ і масавік-забаўнік – загадчык гаспадаркі, які па разнарадцы «зверху» водзіць дзяцей у якасці масоўкі на розныя мерапрыемствы, зрываючы з навучальнага працэсу, пільнуе на школьных дыскатэках, а таксама збірае грошы на рамонт класа, ходзіць на суботнікі, фарбуе парты, мяце стадыёны, праполвае клумбы і г. д. Ну і не забывае пры гэтым непасрэдна выкладаць, вядома! Калі шчыра, асабліва ў першыя месяцы працоўнай дзейнасці мяне пастаянна распіраў нервовы смех ад усяго гэтага. Праўда, скрозь слёзы.

Ну і, вядома, выкладанне ў тым традыцыйным выглядзе, які закладзены ў нашым грамадстве, – гэта асобная тэма. Сапраўды бессэнсоўная сістэма з адсутнасцю матывацыі да працэсу навучання як для выкладчыка, так і для вучня – проста з наборам інфармацыі, якой захламляюць мозг, ніяк не рыхтуючы да далейшай адукацыі. Ну і тым больш да жыцця. І тут я разумею дзяцей: яны вымушаныя папросту трываць тое, што нецікава і бессэнсоўна. Больш за тое, улічваючы груз вышэйпералічаных задач шараговага выкладчыка, на якасную падрыхтоўку да заняткаў застаецца вельмі мала часу і сіл. Плюс да гэтага бессістэмныя падручнікі, цалкам нецікавая форма падачы ведаў, недахоп у іх практычных складнікащ, адсутнасць арыентацыі на асобу кожнага вучня і, наадварот, арыентаванасць на адзнаку як на самамэту. Ну і для цэльнасці палітры не забываем згадаць адсутнасць павагі да выкладчыка з боку вучняў і адміністрацыі як прамы вынік дзейнасці той жа сістэмы. Усё гэта я ведаю не па чутках.

Гэты сумны спіс адценняў можна працягваць доўга, але менавіта тут я адкажу на пастаўленае ў загалоўку пытанне. Я збегла ў першую чаргу таму, што, трапляючы ў гэтую сістэму, nolens volens праз некаторы час чалавеку з прычыны розных прычын ўласціва прывыкаць да яе, абжывацца і ў выніку станавіцца яе часткай. Хай нават недзе глыбока разумеючы, што гэта ўсё тэатр абсурду. Што ж, з радасцю канстатую, што мне ўжо ніколі не пагражае ў ім удзельнічаць, а тым больш станавіцца яго акцёрам, хай і з магчымымі катэгорыямі».




Barysau.by

© 2012 — 2014. Усе правы абаронены.

Пры цытаванні інфармацыі актыўная гіперспасылка на barysau.by абавязковая.

Выкарыстанне матэрыялаў Barysau.by ў камерцыйных мэтах без пісьмовага дазволу рэдакцыі не дазваляецца.

Партнёр — «Першага Барысаўскага Партала».

Aрхіўны сайт Barysau.by.